Loida

Ellí tuvo, piedra golpiando a la piedra, vientu contra'l vientu, siendo'l so propiu tiempu nel tiempu. Ellí, nun llugar onde'l silenciu amiyaba d'un ensame voces. Onde les buelgues de vieyos destinos dáben-y, fueya a fueya, lloreos de triunfu a los testimonios humanos. Ellí, en momentu cuando los años amuesen el so trescursu en nomes que son unu y múltiple. Ellí, sobre l'areniega marca, amatagada l'alma na cuenya les duldes, Loida camuda la so siella ruedes n'heraldu de los suaños, naciendo nun minutu últimu pa Olimpia, enorme sobre la tierra.