Río Trubia

Déixame na túa xeografía
de contacto co ar sen tempo;
déixame como cando cativo soñar espido,
imaxinar as túas afluencias elementales.
Trubia de augas de aceiros,
déixame remexer na fresca corrente
o pensamento que volta para os inicios,
para o teu camiño como río pai dos pais.
Os teus milenios de sedimentos,
a túa arteria verde nas beiras,
veñen da mesma chovisna de onde proveño;
dun vello esconxuro de pedra,
dunha pregada maternidade de caliza,
da cárstica morfoloxía do silenzo.