En cuantes entró nel autobús, el marmullu de concentración humano solliviólu. Un ensame de xestos y palabres recibíalu mientres pensaba nel rostru mustiu de María, que poco antes viera, tan estremáu del que foi avenida de sorrises naquelles semeyes onde xelaben los recuerdos más queríos. De sópitu, miró pa la marcha intermitente de la cai y descubrió, na ventaniella, a esi cristal a manera d'espeyu puercu y marcáu pol usu indolente, onde'l sol de la tarde-y devolvía una imaxe coles canes del sobreviviente. La piel engurriao diba cruel enseñando'l so gastáu xestu. Y entós decatóse de que, yá col estigma d'aquel otru tiempu, la soledá yera la so forma de vida.
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada